کنایه پولیتیکو به چارلز سوم/ یک عمر طول کشید تا چارلز پادشاه شود؛ حالا باید با کسی مثل ترامپ کنار بیاید!

چارلز سوم، طولانی‌ترین ولیعهد تاریخ بریتانیا، ۷۳ سال برای تاج و تخت صبر کرد. اکنون در سومین سال سلطنتش قرار دارد اما آنچه باید نقطهٔ اوج سلطنتش می‌بود یعنی دیدار رسمی از آمریکا به مأموریتی دیپلماتیک با ریسک بالا برای نجات مهم‌ترین اتحاد بریتانیا تبدیل شده است.

پولیتیکو در مقاله ای به سفر چارلز سوم، پادشاه بریتانیا به ایالات متحده اشاره کرده و در تیتری طعنه آمیز نوشت که «یک عمر طول کشید تا چارلز پادشاه شود؛ حالا باید با کسی مثل ترامپ کنار بیاید».

پولیتیکو در مقاله ای رابطهٔ فراآتلانتیک را برای بریتانیا حیاتی توصیف کرده و می نویسد: بریتانیایی‌ها دهه‌ها با اتکا به «رابطهٔ ویژه» با آمریکا احساس امنیت می‌کردند. تصاویر دیدارهای رهبران دو کشور – روزولت و چرچیل، ریگان و تاچر، کلینتون و بلر – بخشی از اسطوره‌شناسی ملی بریتانیاست. این رابطه، که ترکیبی از واقعیت و خیال است، به نسلی از بریتانیایی‌ها اجازه داد تحت چتر نظامی آمریکا احساس آسیب‌ناپذیری کنند. حتی برگزیتی‌ها با این استدلال که امنیت بریتانیا را ناتو تأمین می‌کند نه اروپا، رأی به خروج از اتحادیهٔ اروپا را تضمین کردند. اما اکنون ترامپ ناتو را «ببر کاغذی» می‌خواند و مکرراً به عدم پایبندی به اصل دفاع جمعی آن اشاره می‌کند.

بنابر این تحلیل عصبانیت ترامپ متوجه تمام اعضای ناتوست که در جنگ او علیه ایران به کمکش نیامدند، اما خشم ویژه‌ای برای بریتانیا نگه داشته است. کِر استارمر، نخست‌وزیر بریتانیا، هنگامی که ترامپ خواستار استفاده از پایگاه‌های هوایی بریتانیا برای بمباران شد، تعلل کرد و گفت باید با کابینه مشورت کند. ترامپ که احترامش به هنجارهای قانون اساسی بریتانیا اندک است، پاسخ داد: «نگران یک تیم نباش. تو نخست‌وزیری، می‌توانی تصمیم بگیری.» او در تروث سوشال نوشت: «ما به یاد خواهیم داشت.

به کسانی که بعد از پیروزی ما به جنگ می‌پیوندند نیازی نداریم.» رابطهٔ زمانی گرم ترامپ و استارمر اکنون ترمیم‌ناپذیر به نظر می‌رسد و ترامپ مکرراً گفته: «ما با وینستون چرچیل طرف نیستیم.»

اما در این میان، احترام ترامپ به خانوادهٔ سلطنتی بریتانیا پابرجاست. او الیزابت دوم را می‌ستود، از شکوه دو دیدار رسمی از بریتانیا لذت برده، و رابطهٔ قوی با چارلز برقرار کرده است. او نوشت: «مشتاقانه منتظر گذراندن وقت با پادشاه هستم، برایش احترام زیادی قائلم.» به همین دلیل، با وجود درخواست مخالفان چپ‌گرا در بریتانیا برای لغو این دیدار، دولت بریتانیا به این سفر نیاز مبرم دارد و باید آن را به خوبی پیش ببرد.

وظیفهٔ صلح‌طلبی با ترامپ بر دوش چارلز ۷۷ ساله، رهبری غیرانتخابی که تنها صلاحیتش عضویت در مشهورترین خانوادهٔ ناکارآمد جهان است،‌افتاده است. 

این نشریه تاکید می کند که در نگاه اول، این دو هیچ شباهتی ندارند: یکی توسعه‌دهندهٔ پررو و پرحرف نیویورکی، دیگری اشراف‌زادهٔ دست‌پاچهٔ انگلیسی. از نظر سیاسی، چارلز دهه‌ها برای مقررات زیست‌محیطی مبارزه کرده، در حالی که ترامپ آن‌ها را نابود کرده است. چارلز به سیاست‌های ضدمهاجرتی اعتراض دارد، اما ترامپ به اخراج‌های دسته‌جمعی ادامه می‌دهد.

با این حال، شباهت‌های بنیادینی دارند: هر دو در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ در ثروتی عظیم به دنیا آمدند و در خانواده‌ای دور از صمیمیت بزرگ شدند. هر دو برای رسیدن به قدرت دهه‌ها انتظار کشیدند. هر دو حسرت گذشته را دارند ، چارلز با ستایش روستاهای انگلیس، ترامپ با جنگ علیه تغییرات فرهنگی. هر دو عاشق معماری کلاسیک هستند و شاید بتوانند در مورد ستون‌های جدید کاخ سفید ارتباط برقرار کنند.

پولیتیکو این مأموریت را پرخطر توصیف کرده و می نویسد: دیدارهای دیپلماتیک با ترامپ همیشه با خطر همراه است، همان‌طور که زلنسکی تجربه کرد. میزبانی از خانوادهٔ سلطنتی نیز پروتکل‌های پیچیده‌ای دارد. ترامپ در سال ۲۰۱۸ با راه رفتن جلوی ملکه و گذاشتن دست روی شانه‌اش پروتکل را شکست. فیلتر ذهنی ترامپ به طور فزاینده‌ای ضعیف شده است – او اخیراً دربارهٔ پرل هاربر با نخست‌وزیر ژاپن جوک می‌گفت و همسر مکرون را مسخره می‌کرد. سوال این جا است که آیا می‌تواند از جوک گفتن دربارهٔ شاهزاده هری یا اندرو در مقابل پادشاه خودداری کند؟ از سوی دیگر، چارلز هم بداخلاق و مستعد اشتباه دیپلماتیک است – مانند بدگویی از خبرنگار بی‌بی‌سی یا عصبانیت از خودکارهای خراب. مشاجره بین این دو هفتادساله محتمل است.

این نشریه آمریکایی ترامپ را ذاتاً عاشق تاریخ، قدرت و سلطنت توصیف می کند و درباره او به این نکات اشاره می کند: او عاشق دیده شدن در کنار شخصیت‌های بزرگ است و می‌خواهد این دیدارها موفق باشند. او همچنین قادر به تغییر ناگهانی رویکرد است – تهدید به نابودی رئیس‌جمهور کلمبیا و سپس تبدیل شدن به بهترین دوست او پس از یک تماس تلفنی.

پولیتیکو یک سوال مهم را مطرح کرده و می پرسد: سؤال مهم این است که آیا چارلز در خلوت می‌تواند فراتر رود و با ترامپ دربارهٔ موضوعات حیاتی مانند ناتو، اوکراین یا محیط زیست گفتگو کند؟ برخلاف مادرش الیزابت دوم که دیدگاه‌های سیاسیش را پنهان می‌کرد، چارلز علایق خود را آشکار ساخته و مرتباً با زلنسکی دیدار می‌کند. سر پیتر وستماکوت،‌ سفیر سابق بریتانیا در واشنگتن، معتقد است چارلز خود را حامل پیام دولت نمی‌داند، اما کاملاً قادر به بحث دربارهٔ مسائل جهانی است و در نتیجه چنین گفتگوهایی با ذات آتشین‌مزاج ترامپ ریسک بالایی دارد.