ایرانیان دهههاست در تعلیقی فرساینده زیستهاند: میان تحریم و توافق و اکنون میان جنگ و آتشبس. با این حال، آتشبس شکننده کنونی، این تعلیق را به آستانهای رسانده که پیشتر حتی قابل تصور نبود: تعلیق میان «نابودی تمدنی» و «توافقی بزرگ». این دوگانه، فراتر از لفاظی، نشان میدهد زمان در حال فروبستن فضای میانی تصمیم است. این فروبستگی پیامد بازگشت رابطه ایران و آمریکا به نقطه آغاز است: رابطهای که با رویارویی شکل گرفت و پس از دههها تعلیق در قالب چرخههای «تحریم–توافق»، بار دیگر به همان نقطه بازگشته است. این بازگشت اما گسست نیست؛ آنچه امروز در قالب چرخههای «جنگ-آتشبس» ظاهر شده، امتداد همان تخاصم انباشتهای است که پیشتر در صورتبندی چرخههای «تحریم-توافق» خود را بازتولید میکرد.