کاراکاس در شوک

دلسی رودریگز، رئیس‌جمهور موقت، با اعلام وضعیت اضطراری از بسته شدن فرودگاه اصلی لاگوآیرا خبر داد. گزارش‌ها حاکی از قطع گسترده برق و شبکه مخابرات، کمبود شدید تجهیزات سنگین آواربرداری، وقوع غارت و اشباع مراکز درمانی است؛ به‌طوری‌که بسیاری از تلاش‌های نجات را خود مردم هدایت می‌کنند. در این راستا، آمریکا کمکی ۱۵۰‌میلیون دلاری به همراه تیم‌های تخصصی اعزام کرده و کشورهایی نظیر مکزیک، قطر و آرژانتین نیز اعلام آمادگی کرده‌اند. این فاجعه در حالی رخ می‌دهد که حدود شش ماه از دستگیری نیکولاس مادرو توسط نیروهای آمریکایی می‌گذرد. ونزوئلا پیش از این هم تجربه زلزله‌های مشابهی را داشته است: در سپتامبر ۲۰۲۵ یک زلزله دوقلوی ۶.۲ و ۶.۳ ریشتری در این کشور رخ داد؛ در سال ۲۰۱۸، زلزله‌ای به بزرگی ۷.۳ریشتر این کشور را لرزاند؛ زلزله شدید دیگری در سال ۱۹۹۷ رخ داد که حدود ۸۰ نفر را کشت؛ در سال ۱۹۶۷ نیز یکی دیگر از زلزله‌های فاجعه‌بار این کشور رقم خورد که ۶.۷ریشتر قدرت داشت و تا ۳۰۰ نفر را کشت.

به نوشته «الیس»، گزارشگر الجزیره، ونزوئلا ترکیبی از برج‌های مدرن و مناطق مرفه دارد، اما بلوک‌های آپارتمانی قدیمی، مسکن‌های غیررسمی و زیرساخت‌های زیادی نیز دارد که از سال‌ها بحران اقتصادی، کمبود سرمایه‌گذاری و مشکلات نگهداری رنج برده‌اند. مهندسان ونزوئلایی شروع به ارزیابی این موضوع کرده‌اند که چرا برخی از ساختمان‌ها بسیار بیشتر از سایرین آسیب دیده‌اند و اینکه آیا کشور با توجه به فراوانی فعالیت‌های لرزه‌ای، به اندازه کافی آماده بوده است یا خیر. «خسوس واسکز»، مهندس عمران در کاراکاس و مدیر یک سازمان مردم‌نهاد، می گوید که ساختمان‌های قدیمی‌تر و نحوه طراحی آنها بر میزان خسارات ناشی از آن تاثیر گذاشته است. اما از دهه ۱۹۵۰، ساختمان‌هایی که مطابق با مقررات بودند، به گونه‌ای طراحی می‌شدند که در برابر زلزله مقاوم باشند. واسکز گفت: «این به آن معناست که زیرساخت‌ها به گونه‌ای طراحی شده‌اند که انعطاف‌پذیر و قادر به حرکت باشند، نه کاملا سفت و سخت، تا بتوانند فعالیت لرزه‌ای را جذب کنند.»