اخبار مدیران روزنامه شماره ۶۵۱۱

داشتن یک اتاق کار بزرگ در گوشه شرکت، دیگر محبوب‌ترین مزیت مدیران ارشد نیست. اتاق‌های خصوصی بزرگ که زمانی نماد موفقیت سازمانی مدیران بودند و به «اتاق رئیس» شهرت داشتند، حتی پیش از شیوع گسترده پاندمی کرونا هم کم‌کم جایگاه و رواج خود را از دست می‌دادند. با این حال، این افول پس از آن سرعت بیشتری گرفت. شارون سندز، یکی از شرکای شرکت کاریابی «هدریک‌اند استراگلز» (Heidrick & Struggles) در لندن می‌گوید: «به طور روزافزونی از مدیران انتظار می‌رود که در دسترس و دست‌یافتنی باشند؛ از جمله در راهروها و فضای شرکت‌ها. رویت‌پذیری داخلی و بیرونی آنها بسیار مهم است.» جان ایگلزهام، مدیر اجرایی شرکت معماری «بار گازتاس» (Barr Gazetas) با او موافق است: «سلسه‌مراتب اداری و وجهه یک اتاق کار خصوصی در گوشه شرکت، اهمیتی بسیار کمتر از گذشته یافته است. رهبران سازمانی اکنون بیشتر در بین افراد خود کار می‌کنند.»

به عنوان یک مدیر، زمانی را به خاطر می‌آورم که برای یک فرصت شغلی در تیم تحت مدیریتم با فردی مصاحبه کردم. او کاندیدای خوبی بود اما برای پست مورد نظر بهترین فرد نبود. بنابراین نتوانست آن شغل را به دست بیاورد. روز بعد یکی از کارکنانم گفت: «نمی‌دانستم با خواهرم مصاحبه داشته‌ای.» و من پاسخ دادم: «اگر خواهرت خواسته چنین چیزی را به تو بگوید به خودش مربوط است. این چیزها موضوعات خصوصی هستند.» چند روز بعد این داستان با روایت‌های مختلفی به گوش خودم رسید و پیامی که در آن وجود داشت آن بود که «باب آدم قابل اعتماد و رازداری است.» این خاطره مثالی از جنبه خوشایند شایعه بود، اما بی‌شک همه ما جنبه‌های منفی شایعه‌پراکنی را نیز تجربه کرده‌ایم. شایعه‌سازی - چه مثبت و چه منفی - بخش مهمی از حلقه‌های ارتباطی انسان‌هاست و به ویژه نوع منفی آن در حقیقت بخشی از تلاش ما برای بقاست.

تجربه: چهار ماه دیگر، یک سال می‌شود که در این جایگاه شغلی هستم. اما دایره وظایفم هر روز بزرگ‌تر می‌شود و انتظاراتشان از من، مدام تغییر می‌کند. گرچه از همکارهایم بازخوردهای عالی دریافت کرده‌ام و عملکرد خوبی داشته‌ام، اما روابط میان مدیران باعث شده موفقیت برایم دشوار شود.