پیشبینی انتخابات میاندورهای اکونومیست دردسرهایی برای دونالد ترامپ برآورد میکند؛
اوضاع برای جمهوریخواهان تا چه حد میتواند بد شود؟
گروه آنلاین روزنامه دنیای اقتصاد- نسیم بنایی: خورشید از شرق طلوع میکند؛ صفِ دیگر همیشه سریعتر جلو میرود؛ و حزب رئیسجمهور در انتخابات میاندورهای مجلس نمایندگان را از دست میدهد. از زمانی که «موج آبیِ کوبنده» دموکراتها در دوره دوم ریاستجمهوری جورج دبلیو بوش رخ داد، این الگو هر چهار سال یکبار بهطور ثابت تکرار شده است. حتی عملکرد ضعیف جمهوریخواهان در سال ۲۰۲۲، که به تمسخر «موج کوچک قرمز» نامیده شد، به سهگانه قدرت جو بایدن پایان داد.
هرچند دونالد ترامپ به شکستن قواعد افتخار میکند، در این مورد بهطرزی شرمآور کاملاً معمولی به نظر میرسد. پیشبینی جدید اکونومیست از انتخابات کنگره ۲۰۲۶ به دموکراتها احتمال عظیم ۹۵ درصد میدهد که دستکم سه کرسی لازم برای تغییر کنترل مجلس نمایندگان ۴۳۵ نفره را به دست آورند. شگفتآورتر اینکه، با وجود نقشه سنا که روی کاغذ تقریباً نفوذناپذیر به نظر میرسد، این مدل برآورد میکند که این حزب ۴۶ درصد احتمال دارد که کنترل مجلس سنا را هم به دست بگیرد.
با توجه به غیرقابلپیشبینی بودن انتخابات، چنانکه پیروزی خود ترامپ در سال ۲۰۱۶ نشان داد، چگونه میتوانیم تا این اندازه مطمئن باشیم؟ گرچه نظرسنجیهای مربوط به رقابتهای فردی مجلس نمایندگان محدود است و اغلب نتایج غیرمنتظره به همراه دارد، شگفتیهای مربوط به حوزههای انتخابیه معمولاً در میان صدها انتخابات همزمان یکدیگر را خنثی میکنند.
اگر حزبی بسیار بیشتر از انتظار کرسی به دست آورد، معمولاً به این دلیل است که در سطح ملی هم بیش از انتظار رأی کسب کرده است. و در دوران مدرن، رأی مردمی سراسری برای مجلس نمایندگان معمولاً نزدیک به برآوردهایی بوده که بر اساس نظرسنجیهای «رأی عمومی حزبی» انجام میشود؛ نظرسنجیهایی که از پاسخدهندگان میپرسند قصد دارند در انتخابات کنگره از کدام حزب حمایت کنند. در میان رأیدهندگانی که تصمیم خود را گرفتهاند، دموکراتها اکنون با حدود ۵۳ درصد در برابر ۴۷ درصد پیشتازند.
خطاهای نظرسنجی هنوز هم رخ میدهند: در سال ۲۰۲۰ سهم جمهوریخواهان مجلس از آرای دو حزب اصلی، ۲.۸ واحد درصد بیشتر از میانگین نظرسنجیهای رأی عمومی بود، که تقریباً معادل ۲۰ کرسی ارزش داشت. با این حال افزودن انواع دیگری از دادهها میتواند تا حدی این خطر را کاهش دهد.
نتایج انتخابات ویژه برای کرسیهای خالی قانونگذاری، که در آن دموکراتها عملکرد بسیار خوبی داشتهاند هم بهطور کلی دقیق بوده است، بهویژه در انتخابات میاندورهای. و میزان محبوبیت رئیسجمهور، که اکنون ۱۷ واحد درصد زیر آب است (یعنی ۱۷ واحد درصد افراد بیشتری ناراضیاند تا راضی)، نشانه دیگری از موج آبی است که در افق شکل میگیرد.
البته زمان زیادی باقی مانده تا این متغیرها تغییر کنند. اما نظرسنجیهای رأی عمومی در انتخابات میاندورهای معمولاً نسبتاً پایدارند و با گذشت زمان اندکی به سمت حزبی که خارج از قدرت است متمایل میشوند، زیرا رأیدهندگان کمتر درگیر سیاست کمکم توجه نشان میدهند.
علاوه بر این، هرچه تعداد پاسخدهندگانی که هنوز تصمیم نگرفتهاند بیشتر باشد، حزب رئیسجمهور در روز انتخابات معمولاً عملکرد بدتری دارد؛ موضوعی که نشان میدهد ضربالمثل سیاسی «مرددان به سمت رقیب متمایل میشوند» یکی از معدود گفتههایی است که واقعاً دادهها از آن پشتیبانی میکنند.
کنترل مجلس نمایندگان در نهایت در رقابتهای فردی تعیین میشود، نه با رأیگیری سراسری. با این حال، برخلاف سالهای گذشته که مرزهای حوزههای انتخابیه بهشدت به نفع یک حزب طراحی شده بود، نقشههای فعلی تنها برتری اندکی به جمهوریخواهان میدهد. عمدتاً بهدلیل بازترسیم قدرتمند حوزههای کنگره در کالیفرنیا، در پاسخ به بازترسیم جمهوریخواهان در تگزاس، دموکراتها تاکنون در یک جنگ بیسابقه بازترسیم حوزهها در میانه دوره تقریباً به تساوی رسیدهاند و اگر رأیدهندگان ویرجینیا امروز در همهپرسیای که میتواند ۳ تا ۴ جمهوریخواه دیگر را از کرسیهایشان خارج کند موافقت کنند، حتی این سوگیری اندک هم از بین خواهد رفت (مگر اینکه دادگاه عالی ایالت نقشه جدید را لغو کند).
پیشبینی ما از رأی مردمی سراسری مجلس نمایندگان میان دو حزب اصلی که بر اساس تمام انتخابات کنگره از سال ۱۹۴۲ آموزش داده شده، همچنان جا برای شگفتی باقی میگذارد. بازهای که ۹۵ درصد شبیهسازیهای آن را دربر میگیرد از ۵۰.۷ درصد برای دموکراتها آغاز میشود، تقریباً برابر، مشابه عملکرد نهچندان چشمگیر جمهوریخواهان در ۲۰۲۲ و تا ۵۵.۶ درصد میرسد، که بزرگترین پیروزی قاطع مجلس نمایندگان از سال ۱۹۷۶ خواهد بود. اما با توجه به نقشههای نسبتاً منصفانه حوزهها، حتی پایینترین حد این بازه هم به حزب دموکرات شانس ۵۰-۵۰ برای تصاحب مجلس میدهد.
پیشبینی ما درباره مجلس نمایندگان نسبت به احتمال ۸۵ درصد که در بازارهای پیشبینی دیده میشود، بسیار مطمئنتر از پیروزی دموکراتهاست. با این حال، توصیه نمیکنیم صرفاً بر اساس مدل ما روی دموکراتها شرطبندی کنید، زیرا شرطبندان از انواع اطلاعاتی استفاده میکنند که در پیشبینی ما وجود ندارد. مهمتر از همه، مدل ما فرض میکند که مرزهای فعلی حوزههای انتخابیه نهایی هستند. در واقع، ایالتهایی که تحت کنترل جمهوریخواهاناند، بهویژه فلوریدا، ممکن است در لحظه آخر بازترسیمهای حزبی خود را انجام دهند و اگر دیوان عالی حفاظت قانون حقوق رأیدهندگان از حوزههای مجلس با جمعیتهای بزرگ غیرسفیدپوست را لغو کند، این بازترسیمها میتواند بهطور غیرمعمولی خشن باشد.
همچنین فرض میکنیم نمایندگان فعلی که در انتظار انتخابات مقدماتی هستند دوباره نامزد میشوند و تا زمانی که نامزدهای هر دو حزب اصلی مشخص نشوند، نظرسنجیهای خاص هر رقابت یا اطلاعات مربوط به نامزدهای غیرمستقر را در نظر نمیگیریم.
پیامد اینکه مجلس نمایندگان برای دموکراتها تقریباً یک پیروزی آسان به نظر میرسد، نه یک رقابت نفسگیر، این است که رقابت واقعی در سنا جریان دارد. در آنجا دموکراتها برای بهدست گرفتن کنترل باید چهار کرسی از مجموع ۱۰۰ کرسی را تغییر دهند، کاری دشوار، زیرا همه اهداف بالقوه آنها بهجز دو مورد در ایالتهایی قرار دارند که ترامپ در سال ۲۰۲۴ با اختلاف دو رقمی در آنها پیروز شد. این حزب باید از یک کرسی آسیبپذیر و خالی در میشیگان دفاع کند و تنها در یک مورد بهوضوح در مسیر پیروزی قرار دارد: روی کوپر، فرماندار سابق کارولینای شمالی، در نظرسنجیها حدود شش واحد جلوتر است. هرچند ایالت مین اندکی متمایل به دموکراتهاست، رأیدهندگان انتخابات مقدماتی دموکراتها ظاهراً آمادهاند جانت میلز، فرماندار ۷۸ ساله فعلی خود، را کنار بگذارند و بهجای او گراهام پلاتنر را برگزینند؛ کشاورز صدفی که سابقه اظهارنظرهای نسنجیده درباره تجاوز جنسی کرده و خالکوبیای با نماد نظامی نازیها بر بدنش دارد. چنین ضعفهایی خوراک تبلیغاتی فراوانی برای سوزان کالینز، سناتور میانهرو و مستقر ایالت، فراهم میکند که سابقه عملکرد انتخاباتی قوی دارد.
در همین حال، دموکراتها در دو ایالت اندکی متمایل به جمهوریخواهان هم موفق شدهاند نامزدهای قدرتمندی جذب کنند. شرود براون، سناتور باسابقه اوهایو، در سال ۲۰۲۴ شکست خورد اما بسیار جلوتر از کامالا هریس رأی آورد. اکنون او در فضایی سیاسی بسیار مساعدتر تلاش برای بازگشت را آغاز کرده و نظرسنجیها نشان میدهد تقریباً برابر است. بهطور مشابه، مری پلتولا که در سال ۲۰۲۲ در انتخابات سراسری برای تنها کرسی مجلس نمایندگان آلاسکا پیروز شد اما دو سال بعد با اختلافی اندک شکست خورد، در تمام نظرسنجیهای عمومی امسال از دن سالیوان، سناتور جمهوریخواه مستقر، پیش افتاده است.
افزون بر این، رأیدهندگان انتخابات مقدماتی جمهوریخواهان در تگزاس ممکن است جان کورنین، سناتور جریان اصلی حزب، را کنار بگذارند و بهجای او کن پکستون، دادستان کل ایالت، را انتخاب کنند؛ فردی که نزدیک به یک دهه با اتهامات کلاهبرداری اوراق بهادار روبهرو بود و توسط مجلس قانونگذاری ایالت استیضاح شد. چنین وضعیتی میتواند راه را برای تحقق رؤیای دیرینه دموکراتها یعنی «بلوگزاس» (آبی شدن تگزاس) باز کند.
مدل ما دموکراتها را در همه این ایالتها و همچنین در یک کرسی خالی در آیوای نسبتاً متمایل به جمهوریخواهان، نامزدهای ضعیفتر میداند. با این حال، هر سناریویی که در آن، آنها در سطح ملی به اندازهای خوب عمل کنند که حتی یکی از این ایالتها را ببرند، احتمالاً سناریویی است که در آن رقابتهای آسانتر را هم جارو میکنند و به آستانه کرسی سرنوشتساز پنجاهویکم میرسند. حتی ممکن است پیشبینی ما شانس دموکراتها در سنا را کمتر از واقع برآورد کرده باشد. بازارهای پیشبینی از هماکنون آنها را با اختلافی اندک بخت اول برای بهدست گرفتن کنترل هر دو مجلس میدانند.
