بازی بزرگان

در بیشتر موارد، این شامل حفظ توانایی هدف قرار دادن نیروهای چینی خواهد بود که فراتر از سرزمین اصلی حرکت کرده‌اند و نه آنهایی که در اعماق چین هستند، مانند مراکز فرماندهی و کنترل در پکن یا موشک‌های متحرک در داخل کشور (که می‌توانند تشدیدکننده باشند و چین را به انجام حملات عمیق تشویق کنند). احتمالا «موارد حاشیه‌ای» مانند پایگاه‌های دریایی و هوایی در امتداد سواحل چین وجود خواهد داشت. حمله به این اهداف، در مقایسه با نابود کردن اهداف در عمق خاک چین، کمتر تنش‌زا خواهد بود و حداقل برخی از تجهیزات چین در آنجا احتمالا مستقیما در عملیات تهاجمی در جریان یک وضعیت اضطراری درگیر خواهند شد. بنابراین، حفظ توانایی حمله به آنها، مانع از آن می‌شود که چین از مزایای «پناهگاه» بهره‌مند شود. علاوه بر این، سلاح‌های به‌کاررفته برای این کار احتمالا همان سلاح‌ها یا مشابه سلاح‌هایی خواهند بود که برای اهداف دیگر نگهداری می‌شوند.

سیستم‌هایی که قادر به نابود کردن اهداف عمیق‌تر هستند، چنین نخواهند بود؛ زیرا به برد یا ویژگی‌های طولانی‌تری نیاز دارند که برای نفوذ عمیق به داخل خاک محافظت‌شده طراحی شده‌اند. دستیابی به مورد دوم از نظر مالی پرهزینه خواهد بود و استفاده از آنها ممکن است هرگز مجاز نباشد. حملات به اهداف سرزمین اصلی ناگزیر به مجوز رئیس‌جمهور ایالات متحده نیاز دارد که ممکن است از دادن آن امتناع ورزد. از طرف دیگر، حملات فراتر از یک مقیاس خاص یا به اهداف خاص ممکن است مجاز نباشد. هرچه حمله، به‌دلیل هدف یا اقدامات قبلی دشمن، تنش‌زاتر باشد، احتمال مجوز ریاست‌جمهوری کمتر خواهد بود. سرمایه‌گذاری قابل‌توجه در قابلیت‌هایی که برای حمله به اهداف عمیق بهینه شده‌اند، می‌تواند غیربهینه باشد؛ زیرا این قابلیت‌ها گران‌تر از سیستم‌هایی خواهند بود که برای حمله به اهدافی طراحی شده‌اند که احتمال تایید آنها توسط رئیس‌جمهور بیشتر است.