تاثیر بروز نشانههایی از دور دوم مذاکرات؛
عقبنشینی برنت با سیگنال مذاکره
محرک اصلی این عقبنشینی قیمتی، انتشار گزارشهایی مبنی بر احتمال تداوم گفتوگوهای دیپلماتیک میان تهران و واشنگتن پیش از پایان آتشبس دو هفتهای فعلی بود. دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، ادعاکرده که ایران برای دستیابی به توافق با واشنگتن تماس برقرار کرده؛ ادعایی که از نگاه بازار بهعنوان نشانهای از احتمال کاهش تنشها تعبیر شد. در سوی دیگر، مسعود پزشکیان، رئیسجمهور ایران، نیز بر آمادگی کشورش برای ادامه مذاکرات تاکید کرده، مشروط بر آنکه این گفتوگوها در چارچوب قوانین و مقررات بینالمللی پیش برود. با این حال، مسیر دیپلماسی همچنان با موانع جدی مواجه است. مذاکرات فشرده دو طرف که در آخر هفته گذشته بیش از ۲۱ساعت به طول انجامید، بدون دستیابی به توافق پایان یافت. در پی این ناکامی، دولت آمریکا اقدام به اعلام محاصره صادرات نفت ایران کرد؛ اقدامی که بهطور مستقیم ریسکهای عرضه در بازار جهانی را افزایش داد و به جهش اولیه قیمتها انجامید. در همین حال، جزئیات منتشرشده از روند مذاکرات نشان میدهد شکافهای قابلتوجهی میان طرفین همچنان پابرجاست. در کنار تحولات سیاسی، دادههای عرضه نیز نقش مهمی در جهتدهی به بازار ایفا میکنند.
گزارش اخیر اوپکپلاس نشان میدهد تولید این ائتلاف در ماه مارس حدود ۸میلیون بشکه در روز کاهش یافته؛ روندی نزولی که عمدتا به اختلال در عبور نفت از تنگه هرمز نسبت داده میشود. با این حال، واکنش بازار در روز سهشنبه نشان میدهد که معاملهگران در کوتاهمدت، وزن بیشتری به احتمال کاهش تنشها دادهاند. برخی تحلیلگران معتقدند بخشی از افت قیمتها نیز ناشی از اصلاح تکنیکال پس از رشد شدید روز دوشنبه بوده است. به بیان دیگر، بازار در حال بازتنظیم انتظارات خود میان دو سناریوی متضاد است: تداوم تنش و اختلال در عرضه از یکسو و احتمال گشایش دیپلماتیک از سوی دیگر.
در این میان، نگاه فعالان بازار به گزارش ماهانه پیشروی آژانس بینالمللی انرژی دوخته شده است؛ گزارشی که میتواند تصویر دقیقتری از وضعیت عرضه و تقاضای جهانی ارائه دهد و به تعیین مسیر کوتاهمدت قیمتها کمک کند. افزون بر این، هرگونه تصمیم از سوی ایران در خصوص برنامه هستهای (از جمله احتمال تعویق یا تعدیل آن) میتواند بهعنوان سیگنالی کلیدی برای کاهش تنشها تلقی شود و اثر قابلتوجهی بر بازار داشته باشد. در مجموع، تحولات اخیر بار دیگر تاکید میکند که بازار نفت در مقطع کنونی بیش از هر زمان دیگری تحت سلطه متغیرهای ژئوپلیتیک قرار دارد. نوسانات قیمتی نهتنها بازتابی از واقعیتهای عرضه و تقاضا، بلکه نتیجه مستقیم ارزیابی بازار از ریسکهای سیاسی است. در چنین فضایی، حتی نشانههای محدود از پیشرفت در مذاکرات میتواند بهسرعت فشار قیمتی را تعدیل کند؛ درحالیکه هرگونه شکست در دیپلماسی، ظرفیت بازگشت قیمتها به سطوح بالاتر را حفظ خواهد کرد.
