کشتیسازی؛ صنعت سلطهگری آمریکا
هر جنگ به معرفی فناوریهای جدید، تاکتیکها و سلاحها منجر شده و بهطور ویژه کشتیهای جدیدی را به میدان نبرد آورده است که اکنون به یک نیروی دریایی عظیم تبدیل شده است که شامل نزدیک به ۳۰۰ کشتی و بیش از ۳۰۰ هزار پرسنل میشود. کشتیهای مختلفی در تاریخ نیروی دریایی ایالات متحده بهعنوان نمادهای قدرت و تکنولوژی شناخته شدهاند. برخی از این کشتیها بهدلیل رکوردهای خود در میدان نبرد و برخی دیگر بهخاطر فناوریهای نوآورانهای که در عرصه دریانوردی نظامی نشان دادهاند برجسته شدهاند. به دنبال شدت گرفتن تنشها در آستانه جنگ استقلال آمریکا، بریتانیاییها کمپینی را برای توقیف کشتیهای تجاری آمریکایی آغاز کردند. این فعالیتها بیشتر در سواحل رود آیلند به وقوع میپیوست. در ژوئن ۱۷۷۵، کنگره ایالات متحده تصمیم گرفت کشتی «کاتی» را که پیشتر یک کشتی تجاری بود، مسلح کرده و آن را به یک کشتی جنگی تبدیل کند. این کشتی بعدها تجهیز شد و فرماندهی آن وظیفه دفاع از رود آیلند در برابر نیروی دریایی بریتانیا را بر عهده گرفت.
جورج واشنگتن در کنار کاتی اقدام به تامین مالی کشتیهای توانمندتر کرد. اولین کشتیای که با نام واشنگتن روانه دریا شد، در سپتامبر ۱۷۷۵ اولین پیروزیهای خود را بهدست آورد. این کشتی بهعنوان اولین کشتی مسلح که در جنگ انقلاب شرکت کرد، بهعنوان کشتی بنیانگذار نیروی دریایی ایالات متحده شناخته میشود. در حقیقت، ایالات متحده با مبارزه علیه بریتانیا برای استقلال، بهطور غیرمستقیم به ابزارهایی دست یافت که بعدها آن را در اعمال قدرت خود بر دیگر مستعمرات و سرزمینها در سراسر جهان بهکار گرفت. روز ۱۳ اکتبر ۱۷۷۵کنگره قارهای تصمیم به تاسیس یک ناوگان دریایی واحد گرفت. در پی این تصمیم، دو کشتی برای انجام حملات به بریتانیاییها خریداری شدند. اولین کشتی، اندرو دوریا، بهزودی در نبرد ناسائو، اولین نبرد دریایی مهم جنگ انقلاب، شرکت کرد و بهاینترتیب نیروی دریایی قارهای بهطور رسمی به وجود آمد.
دوران نیروی دریایی قارهای پس از جنگ انقلاب پایان یافت و این ناوگان پس از جنگ منحل شد. یکی از مهمترین کشتیهای آن دوران، کشتی فریگات الاینس بود که آخرین شلیکهای جنگ انقلاب از دهانه توپخانه آن صورت گرفت. در پی این دوران، کشتیهای دیگری همچون «یواساس کانستیشن» که در سال ۱۷۹۷ به آب انداخته شد، بهعنوان نمادهای نیروی دریایی ایالات متحده شناخته شدند. این کشتی که بهدلیل ساختار خاص خود عنوان« اولد آیرونساید» بر آن نهاده شد بهعنوان اولین نماد نمایش قدرت آمریکا در میدانهای نبرد دوردست شناخته میشود. با آغاز قرن نوزدهم، کشتیهای جنگی نیروی دریایی ایالات متحده تغییرات عمدهای را تجربه کردند. یکی از مهمترین تحولات، ورود کشتیهایی بود که با نیروی بخار حرکت میکردند. «دمولوگوس» که در سال ۱۸۱۲ ساخته شد، اولین کشتی جنگی دارای موتور بخار بود. در همین دوران، نیروی دریایی ایالات متحده با دزدان دریایی که کشتیهای تجاری را غارت میکردند، وارد نبرد شد. کشتی «میسیسیپی» یکی از مهمترین کشتیها در جنگ مکزیک بود که موفقیتهای چشمگیری بهدست آورد. در اوایل قرن ۱۹، نیروی دریایی ایالات متحده از قوا و منابع خود برای حمله به سواحل شمال آفریقا استفاده کرد و سلطه استعماری آمریکا در دریای مدیترانه تثبیت شد. نیروی دریایی ایالات متحده بهطور مستقیم در مقابله با قدرتهای استعماری دیگر، از جمله بریتانیا، اسپانیا و ژاپن، بهکار گرفته شد. در قرن بیستم وقوع دو جنگ جهانی و جنگهای سرد، باعث شد که نیروی دریایی ایالات متحده بهعنوان نماد قدرت و سلطه در سطح جهانی شناخته شود.
نیکلاس راجر، مورخ برجسته در حوزه پژوهشهای مرتبط با ناوگانهای دریایی در مصاحبهای گفته است:« درباره نیروی دریایی ایالات متحده کتابهای بسیاری نوشته شده، اما بیشتر آنها فاقد ارزش تحقیقیاند.» او کتاب «نیروی دریایی ایالات متحده: تاریخچهای مختصر» نوشته کریگ سایموندز را یکی از بهترین کتابها دانسته است. راجر میگوید: اگر فردی به دنبال درک تاریخ نیروی دریایی ایالات متحده باشد، این کتاب اولین پیشنهاد من است.
سایموندز نهتنها به روایت تاریخ پرداخته، بلکه استدلال میکند که نیروی دریایی نمایانگر سیر تکوین ایالات متحده به عنوان یک قدرت جهانی است. نیروی دریایی آمریکا بهطور عمیق در ساختار این کشور ریشه دارد، هرچند کمتر به آن توجه میشود. برای مثال، مردم اغلب کتابهایی در مورد علل جنگ داخلی و نبردهای زمینی و کشتار سرخ پوستان میخوانند، اما جنبههای دریایی جنگ که نقشی حیاتی در پیروزی مهاجران سفیدپوست ایفا کرد، کمتر مورد توجه قرار گرفته است. موفقیت نیروی دریایی ایالات متحده در قطع مسیرهای تجاری در طول جنگ داخلی به شکست جنوب منجر شد. با این حال، یکی از نقاط ضعف نیروی دریایی ایالات متحده، نبود حمایت پایدار سیاسی از آن است. برخلاف سایر شاخههای نیروهای مسلح، نیروی دریایی این کشور همواره چرخه رونق و رکود را آزموده است. حمایت سیاسی از نیروی دریایی زمانی که نیروی دریایی برای دفاع از کشور فراخوانده میشود، به اوج خود میرسد، اما بعد از آن به تدریج کاهش مییابد. پس از جنگ جهانی دوم تا دهه ۱۹۷۰، نیروی دریایی ایالات متحده ۶۵ هزار کشتی در فهرست خود داشت، اما امروز تعداد آنها به حدود ۲۹۵کشتی رسیده است.
یکی دیگر از کتابهایی که تاریخ نیروی دریایی ایالات متحده را بهطور جامع بررسی میکند، «شش ناوچه» نوشته ایان تولس است. تولس به عنوان یک مورخ تمام عیار در زمینه تاریخنگاری نظامی، در این کتاب به داستان نیروی دریایی پیش از جنگ ۱۸۱۲ و در طول آن پرداخته است. بسیاری ممکن است این پرسش را مطرح کنند که چرا باید کتابی درباره جنگی خواند که تاثیر زیادی بر تاریخ ایالات متحده نداشته است؟ با این حال، شش ناوچه کتابی جذاب و مهم است زیرا بنیان نیروی دریایی ایالات متحده در این جنگ نهاده شده است. این کتاب تاکید میکند که طراحی کشتیهای نیروی دریایی ایالات متحده از ابتدا بسیار نوآورانه بوده است. عنوان کتاب به قانون نیروی دریایی سال ۱۷۹۴ اشاره دارد که بهطور مستقیم پس از انقلاب آمریکا صادر شد.
در آن زمان، نیروی دریایی ایالات متحده به دلیل شرایط اقتصادی و سیاسی از بین رفت، اما طبق قانون سال ۱۷۹۴ دوباره آغاز به کار کرد. این قانون ساخت شش ناوچه را پیشبینی میکرد، که کشتیهایی با اندازه متوسط بودند. این ناوچهها از نظر فناوری بسیار پیشرفتهتر از کشتیهای سایر نیروهای دریایی زمان خود بودند و سرعت بیشتری داشتند. این کشتیها میتوانستند از هر دشمنی که توپهای بزرگتری داشت، فرار کنند یا در صورت لزوم، آنها را شکست دهند. کشتیها از چوب بلوط سفید ساخته شده بودند که بسیار مقاوم و سخت بود. نتیجه این طراحیها، بهوجود آمدن ناوچههای جنگی پرشماری بود که یکی از معروفترین آنها هنوز در بندر بوستون لنگر انداخته است.
این کتاب نشان میدهد که چگونه نیروی دریایی ایالات متحده از دل جنگها و چالشهای اولیه به وجود آمد و به سلطهگری این کشور کمک کرد.
